stress.gr|προβολη μηνυματος

Κωδικός

109

Μήνυμα στις

01/10/03 16:43:57

Τίτλος

Δεν μπορώ να μικήσω μπροστά σε κόσμο - με πιάνει πανικός και ταχυπαλμία

Mήνυμα

Είμαι 26 χρονών και έχω το εξής πρόβλημα. Όταν έχω άγχος (άρα και ταχυπαλμία) δυσκολεύομαι πολύ στην ομιλία μου. Συγκεκριμένα όποτε έχω ταχυπαλμία, καταπίνω συνέχεια (με ρυθμό κάθε λίγα δευτερόλεπτα-ούτε μια πρόταση καλά καλά δε μπορώ να ολοκληρώσω και όλο κάνω παύση για να καταπιώ) και έτσι δυσκολεύομαι πολύ να μιλήσω. Ο τόνος της φωνής μου, η έντασή της, δεν αλλάζει και πολύ όταν έχω άγχος (φυσιολογικά όπως όλων των ανθρώπων όταν έχουν ταχυπαλμία), ούτε έχω δυσκολία στο να διαβάσω ή να αρθρώσω (δυσλεξία κλπ), απλά νιώθω την καρδιά μου που πάει να σπάσει και καταπίνω πολύ συχνά χωρίς να χρειάζεται και χωρίς να το θέλω ή να το επιδιώκω φυσικά.
Το πρόβημα θυμάμαι χαρακτηριστικά ξεκίνησε όταν τελείωσα το Δημοτικό, και μπήκα στο Γυμνάσιο. Συγκεκριμένα στο Δημοτικό μέχρι και την τελευταία τάξη συμμετείχα σε εκδηλώσεις με μεγάλο κοινό μαλιστα να παρακολουθεί (θέατρο, ομιλίες, ποιήματα) με πλήρη επιτυχία, παρ’όλο που όπως είναι φυσικό είχα πάρα-πάρα πολυ άγχος και τρακ.
Όταν όμως πήγα στο Γυμνάσιο, απ’το άγχος που με είχε καταβάλλει (λόγω του καινούργιου περιβάλλοντος μάλλον) δημιουργήθηκε αυτή η δυσλειτουργία, την οποία και κουβαλάω μέχρι σήμερα, για 14 ολόκληρα χρόνια. Δεν μπορούσα να μιλήσω μέσα στην τάξη άνετα, ούτε με άνεση μπορούσα να διαβάσω δυνατά ένα κείμενο, όλο είχα την τάση να σταματάω για να καταπίνω, χωρίς όμως να υπάρχει στην ουσία σάλιο να καταπιώ, απλά είναι η κίνηση που αναγκάζομαι να κάνω.
Τόσα χρόνια, παρ’όλο που κάποιοι το’χαν ήδη καταλάβει, ιδιαίτερα στα μαθητικά μου χρόνια, δε θέλησα να το συζητήσω με κανέναν, αφού σχεδόν ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι έχω ένα (σοβαρό;;;) πρόβλημα και περίμενα έτσι απλά να περάσει από μόνο του, ότι κάποια μέρα όλα θα΄ναι φυσιολογικά πάλι. Και τώρα, μετά από τόσο καιρό πήρα την απόφαση να το βγάλω από μέσα μου, αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να ζητήσω βοήθεια. Ένας σημαντικός λόγος που με ώθησε να πάρω αυτή την απόφαση είναι ότι είμαι φοιτητής ενός μεταπτυχιακού προγράμματος σε ελληνικό πανεπιστήμιο και διαπίστωσα ότι θα ήθελα πολύ ήμουν καλά, καθώς θα εκτεθώ αυτή τη χρονιά (παρουσιάσεις εργασιών κλπ).
Όταν δεν έχω ταχυπαλμίες δεν έχω κανένα πρόβλημα, μπορώ άνετα να μιλάω, να λέω ιστορίες, να διαβάζω, η δυσκολία παραουσιάζεται μόνο όταν έχω τρακ και ταχυπαλμία. Γενικά ο μεγάλος μου εφιάλτης είναι όταν (κάποτε) θα βρίσκομαι μπροστά σε κοινό, το άγχος μ’έχει κυριεύσει ολοκληρωτικά και μιλάω (πχ βγάζω ένα λόγο, κάνω μια παρουσίαση) και βλέπουν όλοι ότι κάνω συνέχεια παύσεις και καταπίνω κάθε λίγα δευτερόλεπτα (φανταστείτε να αναγκαζόμουν να τραγουδήσω - όπου δε θα μπορούσα να ακολουθήσω τα λόγια λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας). Και τι δε θα’δινα να το άλλαζα αυτό!!
Πρέπει να τονίσω βέβαια ότι τα παιδικά μου χρόνια ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστα, δεν έχω παιδικά τραύματα ή άλλα απωθημένα, ούτε με κακομεταχειρήστηκαν ποτέ. Πιστέυω ότι το μόνο που έφταιξε ήταν το αυξημένο άγχος που είχα και τιποτα παραπάνω.
Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι σαν άνθρωπος να έχω γίνει πιο συνεσταλμένος, και πιο άτολμος φυσικά, παρ’ολο που παλιότερα δεν ήμουν έτσι (μέχρι τα 12 μου), και η ψυχολογία μου είναι σαφώς επηρεασμένη από το όλο γεγονός. Πολλές στιγμές νιώθω τον εαυτό μου να αντιδρά και να προσπαθεί να το καταπολεμήσει αλλά όποτε μου συμβει ταχυπαλμία και νιώσω πάλι την ύπαρξη του προβλήματος (ακόμα και χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω-γενικά η ταχυπαλμία νιώθω ότι με γονατίζει, με κάνει να λυποθυμίσω) τότε και η ψυχολογία μου πέφτει πάλι. Είμαι σίγουρος ότι άν ποτέ θεραπευτώ θα δω ακόμα και τη ζωή με διαφορετική αποψη,το ξέρω, αρκεί να γίνω καλά όπως ήμουν τότε,παλιά. Είναι κρίμα και άδικο να έχω συνέχεια στη σκέψη μου και στο μυαλό μου αυτή την ιδιαιτερότητά μου, να με στενοχωρεί και να με ταλαιπωρεί πρωί-μεσημέρι-βράδυ, να χάνω την ηρεμία μου και τη αισιοδοξία μου προσπαθώντας μάταια να απαντήσω στο ερώτημα “ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΘΕΕ ΜΟΥ;” Μου’χει γίνει έμμονη ιδέα πλέον, μ’έχει καταβάλει ολοκληρωτικά. Έχω με τόσα ευχάριστα να ασχοληθώ, έχει τόσες χαρές η ζωή με τις οποίες θέλω να αναλωθώ. Ακόμα και ότι ευχάριστο μου συμβαίνει, το αντιμετωπίζω συγκρατημένα, νιώθω πως κάτι έχω που μια ζωή (θα) με βασανίζει και συννεφιάζουν πάλι οι σκέψεις μου.
Συγγνώμη άν είμαι κουραστικός, ίσως επειδη είναι η πρώτη μου φορά που συζητάω για αυτό, κάτι που δεν περίμενα ποτέ μου να κάνω. Δυστυχώς δεν έχω συναντήσει άλλο άτομο που να έχει το ίδιο πρόβλημα με μένα, ούτε έχω ακούσει κάτι τέτοιο για κάποιον άλλο, μήπως και μπορέσω να την προσδιορίσω αυτή τη δυσλειτουργία. Γιατί ξέρετε όλα αυτά τα χρόνια ζω με την απορία αν είναι κάποιο υπαρκτό πρόβλημα που ταλαιπωρεί και άλλους συνανθρώπους μου και (το κυριότερο) αν μπορεί να λυθεί, ή είναι κάτι που βασανίζει μόνο εμένα και δε θα γλιτώσω απ’αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου. Πάντως εγώ νιώθω μέσα μου ότι μια ζωή θα’μαι σ’αυτήν την κατάσταση, το πρόβλημα έχει γίνει ένα με μένα.
Δε γνωρίζω καν τι είδους πρόβλημα είναι, σε ποιες δυσλειτουργίες εντάσσεται, αν έχει κάποια ονομασία. Ξεκίνησα στο internet να ψάχνω για να βρώ πληροφορίες, δεν έχω βρει μέχρι στιγμής τίποτα ιδιαίτερο (το μόνο για το οποίο έχω συμπεράνει είναι ότι πολύς κόσμος έχει πολλά προβλήματα) και τυχαία βρήκα και το site σας. Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν μου μεταδίδατε τις γνώσεις σας σχετικα με τη δυσλειτουργία που με βασανίζει, αν υπάρχει άλλος κόσμος με το ίδιο πρόβλημα με μένα, αν μπορώ να θεραπευθώ και με ποιο τρόπο. Θεραπευτικές αγωγές και φάρμακα; Ψυχολόγοι, ψυχίατροι; Λογοθεραπεία; Μπορείτε να με κατεθύνετε σε άλλα sites όπου μπορώ να ενημερωθώ εκτενέστερα; Θα‘δινα τα πάντα για να επιτύγχανα τη θεραπεία μου, η θέλησή μου είναι ισχυρότερη από ποτέ. Αν τυχόν έχετε οποιαδήποτε απορία σχετικά με τη κατάστασή μου, μη διστάσετε να με ρωτήσετε και με μεγάλη μου χαρά θα σας απαντήσω και θα σας δώσω ότι λεπτομέρειες θέλετε-ήταν να μη γίνει η αρχή μόνο..!!!
Η απάντησή σας θα μου είναι υπερπολύτιμη!
Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων!

Μπορείτε να το δημοσιεύσετε, όχι όμως το όνομά μου και το e-mail μου.

Ημερομηνία απάντησης

2003-10-14 10:11:49

Aπάντηση μηνύματος

Αγαπητέ,

Το πρόβλημα που αναφέρετε ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία της κοινωνικής φοβίας, αλλά εστιάζεται σε εσάς κυρίως στην ομιλία μπροστά σε κοινό.
Το πρόβλημα αυτό είναι πολύ συχνό, αλλά σε τόσο έντονο βαθμό αφορά περίπου το 1% περίπου των Ελλήνων 15-65 ετών (ίσως γύρω στα 5000 άτομα - οχι και τόσο μικρός αριθμός)

Καλά κάνετε καί έχετε αποφασίσει να το αντιμετωπίσετε. Η αντιμετώπιση συνδυάζει την γνωσιακή - συμπεριφορική ψυχοθεραπεία και πιθανότατα κάποιο φάρμακο για να μπορέσετε να βρείτε το κουράγιο να κάνετε κάποια ομιλία μπροστά σε κόσμο. Η θεραπεία αυτή πρέπει απαραιτήτως να γίνει με θεραπευτή, η αυτοβοήθεια στην περίπτωσή σας δε νομίζω ότι ενδείκνυται. Αν θέλετε πέστε μου πού είστε για να δω που μπορώ να σας παραπέμψω.

Με εκτίμηση,

Περι

Το stress είναι μια οραγανωμένη προσπάθεια του ψυχιατρικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για την έγκυρη ενημέρωση του κοινού στις συνήθεις ψυχιατρικές διαταραχές.

Stressteen

Η σελίδα των εφήβωνstressteen

Παν. Ιωαννινων

Παν. Ιωαννίνων