stress.gr|προβολη μηνυματος

Κωδικός

18

Μήνυμα στις

04/08/03 12:36:05

Τίτλος

Προβλήματα με τους στόχους στην ζωή - Διάθεση για αλλαγή

Mήνυμα

Αγαπητέ Κύριε Σκαπινάκη

Ονομάζομαι Α. και είμαι 25 χρονών. Θεωρώ πολύ αξιόλογη τη συνεισφορά σας και είπα να προσπαθήσω να περιγράψω την κατάσταση που ζω, και ίσως βρω και κάποιες απαντήσεις.

Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν είμαι ευτυχισμένη. Δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα στη ζωή μου. Νιώθω οτι τα πάντα πάνε προς μια κατεύθυνση εντελώς διαφορετική απο αυτή που επιθυμώ για τον εαυτό μου και το χειρότερο είναι οτι νιώθω πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Εργάζομαι σε μια εταιρεία με πολύ καλές προοπτικές εξέλιξης, ποσο μάλλον τώρα που εργασιακά, τα πράγματα για εμάς τους νέους γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Καλά λεφτά, σχετικά καλοί συνάδελφοι (σε σχέση με αυτούς που είχα σε παλαιότερες δουλειές ειδικά). Έχω μια σχέση εδώ και 3 χρόνια με ένα καλό παιδί που η οικογένεια του με λατρεύει και πρόσφατα επισημοποιήσαμε τη σχέση μας. Ομολογώ οτι το μετάνιωσα.Με τους γονείς μου έχω μια σχετικά καλή σχέση. Οι σχέσεις των γονιών μου ήταν εξαιρετικά τεταμένες απο την στιγμή που γεννήθηκα μέχρι τα 18 μου περίπου. Συχνα διαδραματιζόντουσαν σκηνές απείρου κάλλους, μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι ή θα πρέπει να χωρίσουν ή θα πρέπει να ωριμάσουν μια και η κατάσταση ήταν πλέον αφόρητη. Τελικά διάλεξαν να ωριμάσουν και εδώ και αρκετά χρόνια η κατάσταση είναι σαφώς πολύ καλύτερη. Οι γονείς μου προσπαθούσαν πάντα για το καλύτερο για μένα και την αδερφή μου. Δουλευάν σκληρά για να μας σπουδάσουν, και γενικότερα να μην μας λείψει τίποτα. Αλλά όπως καταλαβαίνετε πιάσανε το δέντρο και χάσανε το δάσος.Παρόλο που προσπαθούν δηλαδή για το καλύτερο δεν είναι οι άνθρωποι που μπορείς να κάτσεις να συζητήσεις μαζί τους κάτι που σε απασχολεί. Δουλεύουν πολύ και ο χρόνος για τέτοια πράγματα είναι...θησαυρός. Ο πατέρας μου όχι τόσο, αλλά η μάνα μου είναι περίπτωση! Είναι μια γυναίκα που έχει τραβήξει πολλά στη ζωή της απο τα παιδικά της χρόνια. Έμεινε έγκυος στα 20 και όπως καταλαβαίνετε όλη της η ζωή ήταν και είναι η δουλεια, τα παιδια το σπίτι και τίποτα άλλο. Έίναι ένας χαρακτήρας υστερικός, νευρικός, αγχώδης και απαισιόδοξος που όλη την ημέρα μιλάει μόνο για την δουλειά της. Όταν εγώ η η αδερφή μου έχουμε κάποιο πρόβλημα, συνήθως η απάντηση είναι «έ άσε με τώρα με ζάλισες» ή «τώρα τι να σου πω εγώ, δεν ξέρω». Μηδέν εις το πηλίκο λοιπόν. Αυτό με έκανε πολλές φορές στη ζωή μου, να ορκιστώ οτι εγώ δεν θα γίνω έτσι, θα κάνω στη ζωή μου ότι με ευχαριστεί, δεν θα μπώ σε καλούπια, και γενικά όταν μια μέρα κοιτάξω πίσω θα δω ότι κάτι καλό έκανα για τον εαυτό μου και δεν θα καταπιέζω τα θέλω μου και τις φιλοδοξίες μου, όπως έχουν κάνει σχεδόν όλοί γύρω μου. Και τελικά κάνω το ακριβώς αντίθετο!

Το μοναδικό μου όνειρο ήταν να σπουδάσω κάποιο επάγγελμα που να έχει σχέση με την ιστορία, την αρχαιολογία και την εθνολογία. Ξέροντας όμως οτι η καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να βρώ είναι φιλόλογος ή βιβλιοθηκάριος, σπούδασα τελικά τουριστικά. Μην μπορώντας να βρω δουλειά της προκοπής πουθενα επέμεινε η μάνα μου και κατάφερε τελικά να με χώσει στην εταιρεία της. Μόνο που εγώ δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα. Η μάνα μου με πρίζει όλη την ώρα να κάτσω εκέι, να μην φύγω, να κάνω καριέρα και όλοι λένε τι τυχερή που είμαι να βρώ τέτοια δουλειά. Η δουλειά είναι εξαντλητική με πολλές ευθύνες, ιδιότροπους ανθρώπους και πρέπει ανα πάσα στιγμή να κάνεις φιλίες, συμμαχίες, να προσέχεις τα κουτσομπολιά και τις μηχανορραφίες. Πνίγομαι. Δεν μπορώ να αντέξω τίποτα απο όλα αυτά. Δεν μου ταιριάζει ούτε αυτή η νοοτροπία ούτε αυτή η δουλειά. Θυμίζει μια μυρμιγκοφωλιά! Μόλις γυρίσω να πω μια κουβέντα όλοι πέφτουν να με φάνε και με λένε παράλογη, απαιτητική εγωίστρια κλπ. Ε τι να κάνω δηλαδή αφου νιώθω δυστυχισμένη; Είμαι υποχρεωμένη να πνιξω ότι νιώθω για να μη με λένε παράλογη; Η σχέση μου επίσης δεν πάει και πολύ καλά αφού απο τότε που έκανα τη λαθάρα να αρραβωνιαστώ κατάλαβα το λάθος μου και το μετάνιωσα πικρά. Αφού δεν έχω σκοπό να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια γιατί το έκανα; Πως θα πω τώρα στο συντροφό μου «ξέρεις έκανα τεράστιο λάθος που σε αρραβωνιάστηκα»; Βλέπω τα καλύτερα μου χρόνια να χαραμίζονται. ?λλωστε εμένα τελικά τα επίσημα δεν μου πάνε. Ομολογώ οτι εδώ οι γονείς μου μου τα λέγανε. Όπως καταλαβαίνετε θέλω να αλλάξω τη ζωή μου και να σπάσω το καλούπι που έχω μπει. Θέλω να σταματήσω να δίνω το δικαίωμα στους αλλούς να αποφασίζουν για εμένα...χωρίς εμένα! Είμαι ένα ενεργητικό άτομο που έχω πολλά να προσφέρω αλλά ποτέ στη ζωή μου δεν άντεχα να κάνω πράγματα που δεν βγαίνουν απο την καρδιά μου. Τώρα καταπιέζομαι όμως και νιώθω φυλακισμένη και δυστυχισμένη. Έχω γίνει αντικοινωνική, υπερβολικά νευρική και οξύθυμη, και με το παραμικρό απελπίζομαι, και το χειρότερο είναι οτι έχω και εγώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό. Όσο και να μου λένε να είμαι αισιόδοξη ξέρω οτι δεν μπορώ να αναγκασω τον εαυτό μου να κάνει κάτι με το ζόρι που δεν θα αγαπήσω ποτέ. Για τους τρίτους βλέπετε είναι εύκολο να κρίνουν. Τι να κάνω;

Ημερομηνία απάντησης

2003-08-04 12:37:55

Aπάντηση μηνύματος

Είναι σημαντικό ότι έχετε συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο. Το δεύτερο στάδιο είναι να μπείτε στην πράξη. Το πώς θα το κάνετε θα το αποφασίσετε εσείς. Το μόνο που μπορώ εγώ να σας συμβουλέψω είναι να σας υπενθυμίσω ότι ως άνθρωποι έχουμε πάνω από όλα αναφαίρετο το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και για αυτό δεν θα πρέπει να αισθανόμαστε τύψεις ή ενοχές αλλά χαρά διότι μπορούμε εν τέλει να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Περι

Το stress είναι μια οραγανωμένη προσπάθεια του ψυχιατρικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για την έγκυρη ενημέρωση του κοινού στις συνήθεις ψυχιατρικές διαταραχές.

Stressteen

Η σελίδα των εφήβωνstressteen

Παν. Ιωαννινων

Παν. Ιωαννίνων