stress.gr|προβολη μηνυματος

Κωδικός

24

Μήνυμα στις

07/08/03 00:23:01

Τίτλος

Εχω αγοραφοβία - Να πάω σε ψυχίατρο;

Mήνυμα

Γεια σας, είμαι 27 ετών και είναι η πρώτη φορά που απευθύνομαι σε κάποιον ειδικό, έστω και με αυτόν το ψυχρό τυπογραφικό τρόπο. Πιστεύω ότι πάσχω από κρίσεις πανικού, συγκρίνοντας τα συμπτώματά μου με τη συμπτωματολογία, τόσο του δικού σας site όσο και άλλων πηγών.
Αυτές άρχισαν κατά την περίοδο των 18 χρόνων, όπου δε με ταλαιπώρησαν για πολύ καιρό και εξαφανίστηκαν όταν ευχάριστες αλλαγές συνέβησαν στη ζωή μου (σπουδές σε άλλη πόλη, γνωριμίες με καλούς φίλους, κ.α.)Τους τότε πανικούς, μου μπορούσα να τους αντιμετωπίσω εύκολα, παρέχοντας στον εαυτό μου σκέψεις-διεξόδους που μπορεί να φαίνονται παράλογοι, ακόμα και σε μένα όταν είμαι σε κατάσταση ηρεμίας. Έλεγα π.χ στον εαυτό μου ότι δεν πρόκειται να πεθάνω και όλα αυτά τα συμπτώματα μπορούν να απομακρυνθούν με λίγο αλκοόλ (στο οποίο σπάνια κατέφευγα και σε μικρές ποσότητες) και ότι και αν συμβεί υπάρχουν δίπλα μου άνθρωποι που μπορούν να με βοηθήσουν μεταφέροντάς με σε κάποιο νοσοκομείο. Οι κρίσεις κρατούσαν ελάχιστα και τις ξεπερνούσα εύκολα. Πολλές φορές είχα μαζί μου ένα κουτάκι μπύρας, το οποίο ποτέ δεν κατανάλωνα, αλλά μου παρείχε μια `ασφάλεια`.
Τώρα, εδώ και ενα χρόνο περίπου, η κατάσταση έχει επανέρθει πιο απειλητική. Οι κρίσεις πανικού μου, εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε μέσα μεταφοράς (και πριν και τώρα), δίνοντάς μου την αίσθηση ότι δεν υπάρχει διέξοδος, οι πιο απαισιόδοξες των σκέψεων με κυριέυουν και σκέψεις τρέχουν στο μυαλό μου για πιθανά νοσοκομεία στην περιοχή και . Αυτή η ανασφάλεια, ο φόβος ότι μπορεί να μου ξανασυμβεί, έχει υποβιβάσει την κοινωνική μου ζωή, μιας που αποφεύγω να κάνω ταξίδια να δω τους φίλους μου που είναι σκορπιζμένοι ανά την Ελλάδα. Έκανα διάφορες εξετάσεις, οι οποίες δεν έδειξαν τίποτα εκτός από μια υποψία υποθυρεοειδισμού που δεν είναι ανησυχητική και απαιτεί περαιτέρω εξετάσεις που θα κάνω σύντομα.Παρόλα αυτά δεν αποφεύγω τελείως να έρχομαι αντιμέτωπος με το πρόβλημα,αφού αναγκάστηκα να κάνω κάποια ταξίδια. Στην καθημερινότητά μου δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα που να με εμποδίζει να συμπεριφέρομαι άνετα κοινωνικά, αν και λόγω ιδιοσυγκρασίας είμαι επιλεκτικός στους ανθρώπους που συναναστρέφομαι και στους τρόπους που εκφράζομαι και νιώθω έντονα το αίσθημα της καταπίεσης όταν βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον που δε με εκφράζει()Θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένας δυνατός άνθρωπος που πέρασε δύσκολες καταστάσεις δείχνοντας τη δύναμη αυτή και είχα πάντα την αίσθηση ότι έχω τον έλεγχο του εαυτού μου απέναντι στη συμπεριφορά μου στους άλλους. Παρόλη τη ψυχραιμία που μπορώ να δείξω σε μια σοβαρή κατάσταση, θεωρώ τον εαυτό μου υπερβολικά αγχώδη όσον αφορά μικροπράγματα ή καταστάσεις που οι άλλοι θεωρούν όχι μεγάλης σημασίας. Έχω δεχθεί την καλοπροαίρετη κριτική των άλλων πάνω στο θέμα αυτό και πάντα το αντιμετωπίζω με αυτοσαρκασμό.
Την περίοδο αυτή, που έχει σημαδέψει η επιστροφή μου στο πατρικό μου σπίτι μετά της σπουδές, εδώ και εννέα μήνες, η αποκοπή μου απο την καθημερινή επαφή με τους φίλους μου και η παντελής έλλειψη σεξουαλικής ζωής (με άλλους ανθρώπους...), αναπόφευκτα με έχει ρίξει ψυχολογικά. Είμαι άνθρωπος που δεν του αρέσει η στασιμότητα, και όμως τη βιώνω τώρα καθημερινά σε όλους τους τομείς. Πάντα ήθελα να κάνω αλλαγές στη ζωή μου και πάντα υπήρχαν πράγματα στη ζωή μου που παθιαζόμουν με αυτά, αλλά αυτό το πάθος έχει μειωθεί και πράγματα τα οποία κάποτε μπορούσαν να με εξιτάρουν, τώρα δε φαίνονται και τόσο σημαντικά. Αυτό το έχω δεχτεί σαν τη αναπόφευκτη μετάβαση στην ενηλικίωση (ή μήπως είναι κατάθλιψη!)Βιώνω απίστευτες εναλλαγές διάθεσης (...κάτι σαν χαμηλή αυτοεκτίμηση με κρίσεις μεγαλείου!)και η μουσική και ο κινηματογράφος είναι τα μόνα μου καταφύγια τώρα. Σίγουρα έχει παίξει ρόλο και η ανασφάλεια λόγω ανεργίας. Γενικά όμως, με τη μοναξιά μου τα πηγαίνω πολύ καλά και μπορώ να ευχαριστηθώ άνετα μια βόλτα ή μια έξοδο για μια συναυλία ή σινεμά, ακόμα και αν είμαι μόνος μου.
Πρόσφατα εμφανίστηκε μια διέξοδος από όλα αυτά, που μου δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσω ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών που απαιτεί (αν επιλεγώ) να φύγω από το σπίτι και να εγκατασταθώ σε ένα νησί στο οποίο πρέπει να μετακινούμαι με πλοίο ή αεροπλάνο. Πρέπει να παρεβρεθώ για εξετάσεις σύντομα (σε ένα μήνα περίπου) και είμαι ήδη τρομοκρατημένος με την προοπτική να μπω σε αεροπλάνο ή πλοίο, κάτι που είναι παράλογο αφού σε άλλη περίοδο της ζωής μου δε θα το σκεφτόμουν. Γενικώς, οι κρίσεις πανικού φαίνεται να εμφανίζονται όταν περάσω με οποιοδήποτε τρόπο, τα όρια της πόλης μου. Όταν απομακρύνομαι από χώρους και καταστάσεις πολύ γνώριμες που μου παρέχουν μια ασφάλεια. Τότε παρουσιάζω συμπτώματα υπερευαισθησίας σε εξωτερικά ερεθίσματα, γίνομαι νευρικός. Αν το ταξίδι συνοδεύεται από καλή παρέα και χαλαρή μουσική, τα πράγματα είναι πιο ομαλά και δεν παρουσιάζω κάποια κρίση. Τα πράγματα δε μπορούν, όμως να είναι πάντα έτσι. Τόυς τελευταίους μήνες κυκλοφορούσα με ένα κουτάκι BESPAR στη τσάντα το οποίο μου συνέστησε ένας φίλος (ξέρω μεγάλο λάθος, για αυτο υπάρχουν και οι επιστήμονες...), το οποίο φάρμακο δοκίμασα μόνο μία φορά (μισό χάπι) σε μια έντονη κρίση πανικού και που απάλυνε ελάχιστα τα συμπτώματα της ταχυκαρδίας.... and that΄s all. Διάβασα αργότερα για το φάρμακο αυτό ότι χορηγείται στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας θεραπείας διαταραχών του άγχους και ότι δεν έχει αποτελέσματα άμεσα, παρά μόνο μετά από ένα μήνα περίπου. Έχω χάσει έτσι την ασφάλεια που μου παρείχε, έχοντάς το και μόνο στην τσάντα μου. Και φτάνω έτσι στο ερώτημα που με καίει: Μπορείτε να μου προτείνετε κάποιο αγχολυτικό ώστε να κουβαλώ μαζί μου, χωρίς απαραίτητα να το παίρνω, αλλά να μου παρέχει μια ασφάλεια, πως σε μια σοβαρή κρίση πανικού ?Προσπαθώ να αυτοαναλύομαι και να βοηθώ τον εαυτό μου σε καταστάσεις ακραίου και αδικιολόγητου άγχους, δεν έχω προβλήματα εθισμού, αλλά στις κρίσεις πανικού η λογική δεν έχει καμία θέση...απλά συμβαίνει και θες να το σταματήσεις. Δε με φοβίζει να απευθυνθώ σε κάποιο ψυχίατρο, αλλά δε ξέρω αν είναι απαραίτητο.Μπορεί η αποδοχή του προβλήματος στο βαθμό αυτό να κάνει το πρόβλημα χειρότερο...δε ξέρω.Περιμένω απάντησή σας,
ευχαριστώ εκ των προτέρων
Φ.Ν.

Ημερομηνία απάντησης

2003-08-07 01:45:52

Aπάντηση μηνύματος

Η προσωπική - μεροληπτική μου - γνώμη είναι ότι θα έχετε πολλά να κερδίσετε εάν ζητήσετε βοήθεια από ψυχίατρο. Καλό είναι να εφευρίσκει κανείς τον τροχό, αρκεί να έχει χρόνο να χάσει. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα κερδίσει πολλά.
Εάν είχατε πρόβλημα με τον θυρεοειδή δεν θα διστάζατε να πάτε στον ενδοκρινολόγο - κάντε λοιπόν το ίδιο και τώρα. Ούτως ή άλλως το αποτέλεσμα θα κρίνει το δίκαιο ή άδικο της απόφασής σας.

Με εκτίμηση

Περι

Το stress είναι μια οραγανωμένη προσπάθεια του ψυχιατρικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για την έγκυρη ενημέρωση του κοινού στις συνήθεις ψυχιατρικές διαταραχές.

Stressteen

Η σελίδα των εφήβωνstressteen

Παν. Ιωαννινων

Παν. Ιωαννίνων