stress.gr|προβολη μηνυματος

Κωδικός

57

Μήνυμα στις

29/08/03 18:50:53

Τίτλος

Καρκίνος του μαστού και κατάθλιψη

Mήνυμα

Eίμαι 23 ετών και ο λόγος που σας γράφω είναι τα έντονα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η 46χρονη μητέρα μου μετά την μαστεκτομή που υπέστη λόγω καρκίνου του μαστού. Πιστεύω ότι πέραν των ψυχοσωματικών προβλημάτων που επέρχονται μετά τη διάγνωση κακοήθους όγκου, η μητέρα μου είχε και άλλα προβλήματα ψυχολογικής φύσεως συσσωρευμένα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, γι΄αυτό θα μου επιτρέψετε μία αναδρομή.

Η μητέρα μου γεννήθηκε σε φτωχό οικογενειακό περιβάλλον, με πολλές στερήσεις και ένα πατέρα πολύ πιεστικό που ασκούσε ψυχολογική και σωματική βία σε όλα τα μέλη της οικογενείας του. Η μοναδική λύτρωση της μητέρας μου από ένα τέτοιο σωβινιστικό περιβάλλον επήλθε με τη βεβιασμένη απόφαση να παντρευτεί με τον πατέρα μου μόλις 2 μήνες μετά τη γνωριμία τους, που ήταν σχεδόν ταυτόχρονη με την επαγγελματική της αποκατάσταση. Ο πατέρας μου, είναι ένα ευαίσθητο άτομο, παραμελημένο από την οικογένειά του, και αντί να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη σύζυγό του και στα 2 του παιδιά, σε μια σειρά απελπισμένων προσπαθειών να αποδείξει την αξία του, κυριολεκτικά και ας μου επιτραπεί η έκφραση, έτρεχε από πίσω όχι μόνο από τους γονείς του, αλλά και από τα αδέλφια του, τις οικογένειές τους, και κάθε μακρινό συγγενή, ικανοποιώντας την κάθε τους επιθυμία, και πάντα παραμελώντας τη δική μας οικογένεια.

η πρώτη φορά που αντελήφθη τον πρώτο όγκο στο στήθος της ήταν προ εφτά ετών αλλά αποφάσισε να το αμελήσει γιατί πίστευε ότι δεν είχε νόημα να το πολεμήσει, αφού οι συγγενείς του πατέρα μου μετρούσαν γι΄αυτόν περισσότερο από εκείνη.

Τον Ιούλιο του 2002 τα συμπτώματα της νόσου της έφτασαν στο αποκορύφωμα, αλλά και πάλι αρνήθηκε να το αντιμετωπίσει για τους προαναφερόμενους λόγους. Συν τοις άλλοις, ήταν ήδη πολύ κουρασμένη μετά από μία σειρά προβλημάτων υγείας που μάστισαν την οικογένειά μας, και ιδιαίτερα τον θάνατο της γιαγιάς μου.
Τελικώς η μητέρα μου εισήχθη στο νοσοκομείο το χειμώνα του 2003, όπου έγινε διάγνωση 5 καρκινικών όγκων στην ευρύτερη περιοχή του δεξιού μαστού. Αρνήθηκε να κάνει θεραπεία, αλά μετά από δική μου επέμβαση δέχθηκε να μπει στο χειρουργείο στο τέλος του Φεβρουαρίου του 2003. Και από εκεί ξεκινούν και τα έντονα ψυχολογικά της προβλήματα....

Διαβάζοντας την ηλεκτρονική σελίδα σας, φαίνεται πως η μητέρα μου ανήκει στην 5η κατηγορία γυναικών με καρκίνο του στήθους,
Απελπισία/Αβοηθητότητα (Hopeless/Helpless). Έπαψε να εργάζεται ως δασκάλα, και εδώ και μήνες αρνείται κάθε ψυχολογική βοήθεια. Με χίλιες ικεσίες του πατέρα μου και δικές μου, ολοκλήρωσε τις ακτινοθεραπείες και της χημειοθεραπείες της, αλλά έχει το αίσθημα ότι ακόμη νοσεί. Μισεί τον εαυτό της, αρνείται να κοιταχθεί στον καθρέφτη, και έχει να κάνει μπάνιο εδώ και 7 μήνες γιατί δε μπορεί και δεν θέλει να αποδεχτεί τον εαυτό της. Αρνείται να βγει από το σπίτι και μισεί την εικόνα κάθε γυναίκας. Κλαίει συνεχώς, και έχει διώξει τον πατέρα μου από το υπνοδωμάτιό τους. Αρνείται όχι μόνο να συναντήσει τον οποιονδήποτε, αλλά ακόμη και να μιλήσει στο τηλέφωνο. Γίνεται χειρότερα στην παραμικρή ερώτηση του τύπου και πιστεύει ότι όλα τα μάτια του κόσμου είναι στραμμένα επάνω της όταν αποτολμήσει την παραμικρή έξοδο. Η μητέρα μου απεχθάνεται το κουτσομπολιό και τα διερευνητικά μάτια γνωστών και αγνώστων που καρφώνονται πάνω της αναζητώντας και την παραμικρή αλλαγή στην εμφάνισή της. Ο πατέρας μου αδυνατεί να κατανοήσει το πρόβλημα και την αποκαλεί τρελή. Εκείνος έπαψε επίσης να εργάζεται, αρνείται να κάνει και την παραμικρή δουλειά στο σπίτι και κάθεται σαν αποχαυνωμένος με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση ή λείπει με τις ώρες στο καφενείο. Όσο για τον αδερφό μου, είναι φοιτητής έχει αμελήσει τις σπουδές του και έχει κλειστεί και αυτός στον εαυτό του. Όλο το καλοκαίρι το πέρασε κλεισμένος στο δωμάτιό του και οι ικεσίες μου για βοήθεια στο σπίτι και μια πιο ώριμη αντιμετώπιση του προβλήματος επέφεραν μόνο λογομαχίες. Εγώ μόλις τελείωσα τις πτυχιακές μου σπουδές και αναγκάστηκα να αναστείλω το μεταπτυχιακό μου για να βοηθήσω όσο μπορώ τη μητέρα μου.

Τι μπορώ να κάνω για να διορθώσω την κατάσταση; Πού μπορώ να αποτανθώ; Χρειάζεται επέμβαση ψυχολόγου ή κοινωνικού λειτουργού; Γίνεται παροχή βοήθειας στο σπίτι; Καλύπτεται κάτι τέτοιο από το δημόσιο ταμείο; Πρέπει να ζητήσει η ίδια η μητέρα μου βοήθεια ή μπορώ να το κανονίσω εγώ; Η μητέρα μου πιστεύει ότι κανείς δε μπορεί να κατανοήσει τα προβλήματά της που είναι συσσωρευμένα εδώ και χρόνια και αρνείται να ζητήσει η ίδια κάθε βοήθεια. Στην κάθε προσπάθειά μου να της μιλήσω κλείνεται στον εαυτό της και στο δωμάτιό της. Τι θα μπορούσα να της πώ και να κάνω για να νιώσει καλύτερα; Σας παρακαλώ βοηθείστε με. Είμαι απελπισμένη και δεν ξέρω πια τι να κάνω....
Ευχαριστώ

Υποσημείωση: ο γιατρός της έχει γράψει κάψουλες λεξοτανίλ, τις οποίες δεν παίρνει συστηματικά, παρά μόνο όταν η κατάσταση βγαίνει εντελώς εκτός ελέγχου...

Ημερομηνία απάντησης

2003-09-12 09:59:21

Aπάντηση μηνύματος

Δύσκολη η κατάσταση... Νομίζω ότι πρέπει πάση θυσία να πείσετε την μητέρα σας να δει εναν ψυχίατρο και πρέπει οπωσδήποτε να πάρει θεραπεία με αντικαταθλιπτικά. Ο πατέρας σας πρέπει επίσης να πειστεί για την ανάγκη αυτής της θεραπείας και να βοηθήσει προς τον σκοπό αυτό. Να έχετε υπόψη σας ότι στην κατάσταση αυτή δεν έχει νόημα να ζητάτε την γνώμη της μητέρας σας, πρέπει να γίνετε λίγο πιο αυταρχικοί, να την πάρετε σηκωτή και να την πάτε στον γιατρό, αν με καταλαβαίνετε.

Περι

Το stress είναι μια οραγανωμένη προσπάθεια του ψυχιατρικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για την έγκυρη ενημέρωση του κοινού στις συνήθεις ψυχιατρικές διαταραχές.

Stressteen

Η σελίδα των εφήβωνstressteen

Παν. Ιωαννινων

Παν. Ιωαννίνων